Met veel pom-pom is het zwembad dus eindelijk ingehuldigd.

Een kwartiertje voordien was men de toegangsweg nog aan het asfalteren,

maar we gaan niet zagen he.

Dus, eerst was er een gewijde inzegening met gepast gebed, door de dorpspriester,

jaja, echt waar!, en dan de toespraken door de politiekers. Abilio, onze burgemeester werd, naar goeie gewoonte, weer erg emotioneel bij zijn toespraak: het mag ook gezegd worden: de man heeft gevochten om hier een zwembad te krijgen én om een uitbater te vinden én het eindelijk te openen he. En niet enkel een zwembad maar aansluitend ook een prachtige parking en picnic plaats, die toegang geeft tot het strand van Salir en waar men ook kan douchen. Daarna was het de beurt aan Fernando, “o Maroquino”, de burgemeester van Caldas, die, naar goeie gewoonte grapjes maakte, ditmaal over het aantal inhuldigingen en het wel gekozen tijdstip voor de inhuldiging, we staan nl voor gemeenteraadsverkiezingen…

Alle plaatselijke belangrijken en minder-belangrijken waren aanwezig en allen schenen

blij met de nieuwe infrastructuur, het heerlijke weer én de drankjes en versnaperingen!

Ook ik, en Célia en Manel en Eusébio en Heraldo en andere Maria’s en João’s.

Maandag ga ik het zwembad uitproberen. Om 17u is de afspraak want ik ben een weddingschap aangegaan met Manel: hij gelooft me niet dat ik 1000m zwem….

De tijd vliegt. Dit jaar mag ik mijn 20e jaar Portugal vieren.

Het avontuur begon in Chão da Parada. T’was niet altijd makkelijk. Vooral in’t begin waren er nogal wat communicatieproblemen bevoorbeeld toen ik sprak over een schaap/borrego ipv over een gat/boraco in de muur, om de kachelpijp te plaatsen.

Maar met de Portugese sympathie en goodwill zijn de problemen toch altijd opgelost.

In 20 jaar is er veel veranderd:

straten, bossen, rivieren, stranden en wc’s zijn veel netter nu;

al vele Portugezen hebben nu een basiskennis van het Engels;

we kregen een behoorlijk autowegennet;

er wordt fel geïnvesteerd in alternatieve energiën en het huisvuil wordt gesorteerd;

de monumenten hebben mooie bordjes met interessante historische informatie;

wandel- en fietsroutes worden aangelegd (mijn stokpaardje!);

Brusselse spruitjes, witloof, verse schampignons, kiwis, platte kaas…het is nu allemaal te verkrijgen. Dat was wel anders 20 jaar geleden!

Alhoewel ikzelf mayonnaise snel vervangen heb door olijfolie/azeite. Azeite is veel lekkerder, evenals de Portugese koffie en de heerlijk verse vis,…

Anderzijds hebben de supermarkten en shoppingcentra voor een veel groter consumisme gezorgd. Jammer. Evenzeer jammer is de bouwwoede, wie zal trouwens al die huizen kopen? In de Noord-Europese landen is men de wegen aan het versmallen, hier is men nog in het stadium van ze te verbreden en landwegen te asfalteren waar het absoluut overbodig is. Jammer.

Maar alles heeft zijn pro’s en contra’s, nietwaar?

De balans is dus positief. Zodanig dat ik in 2007, toen dat eindelijk *wettelijk kon, de Portugese nationaliteit heb aangevraagd. Geen gemakkelijke opdracht hoor en ook langs Belgische zijde was de papiermolen ingewikkeld en traag. Na nog een Portugese taaltest moest ik voor de nodige referenties zorgen die verklaarden dat ik goed geïntegreerd ben. Wel bedankt aan degenen die een goed woordje voor me deden en wel bedankt aan al degenen die me in deze 20 jaar op een of andere manier hebben gesteund, zelfs met een enkel bemoedigend woord dat ik soms erg nodig had. Namen ga ik niet noemen want het zijn er teveel, behalve één: Zé Manel Beja. Hij heeft het niet meer mogen meemaken dat ik eindelijk de Portugese nationaliteit heb en de Cartão de Cidadão, en nu dus een echte “Belguesa” ben, Belga + Portuguesa, zoals hij me noemde.

Mag ik nu, als buitenlandse, de buitenlandse residenten vragen aub respect te tonen voor jullie zelf gekozen nieuwe land door een basiskennis van de taal te leren; mogelijkheden zijn er nu genoeg en zelfs gratis.

En mag ik als Portugese aan mijn landgenoten vragen: aub verloochen jullie identiteit niet en spreek Portugees met de buitenlanders die zich gráág aanpassen.

Wees fier over jullie land! Elders is het niet altijd beter hoor.

T’is soms nodig om eens naar ‘t buitenland te gaan om het eigen land te waarderen:

“Rome zien en sterven”, jaja, “Portugal zien en terugkomen .. en blijven”.

Um abraço da Belguesa, “Caldense por adopção”,

Lies Vermoesen.

van de wedstrijd over de 7 wereldwonderen, de 7 mooiste monumenten.

Daarover ga ik het hier niet hebben, wel over de 7 maravilhas/wonderen van Portugal.

En eerst en vooral: het was een mooi spektakel !

In het Estadio da Luz van Lisboa, op het grootste podium ooit gezien,

met optredens van de fado-zangers: Marisa en Carlos de Carmo en van Rui Veloso en Camané en Dulce Pontes en José Carreras, met het kinderkoor van Óbidos (allemaal 7 jarigen), met een turngroep, een “vliegende”dansgroep, een groep op rolschaatsen (ik krijg ook zin om te schaatsen op de nieuwe dijk van São Martinho), er kwamen ook buitenlandse artiesten aan bod en licht, klank en effekten: het was een spektakel dat mocht gezien worden!

1.Het klooster van Alcobaça van de Cisterziensermonniken die vanaf de 12e E begonnen te bouwen.

2.Het klooster van Jerónimos in Lissabon met zijn fenomenaal gebeeldhouwde kloostergang.

3.Het Pena Paleis van Sintra, dat gebouwd werd in opdracht van Fernando van Saksen-Coburg, inderdaad: familie van onze 1e Belgische koning.

4.Het klooster van de Dominicanerbroeders van Batalha, gebouwd in de 14e E.

5.Het kasteel van Óbidos waar vanaf donderdag weer middeleeuwse markt is en waar ik zo graag rondloop tussen de kruisvaarders, koninginnen en heksen.

6.De Toren van Belém die de monding van de Taag beschermde, bij Lissabon.

7.En enkel dit laatste is hier ver afgelegen: het kasteel van Guimaraes in Noord Portugal,

het kasteel waar onze 1e Portugese koning geboren werd en dus de wieg is van Portugal.

6 van de 7 maravilhas/wonderen van Portugal liggen hier in de streek !!

Hier in Portugal is dat geen officiele feestdag maar het is ook dia da espiga = dag van het opgroeiend gewas.

En dat wordt wel gevierd, wij gaan namelijk in de natuur een boeketje samenstellen van een tarwehalm en wilde bloemen waarmee we de vruchtbaarheid van de aarde en de vreugde van het leven willen symboliseren.

Zo moet in dat boeket:

tarwe voor ons dagelijks voedsel,

klaproos voor een liefdevol leven,

olijftakje voor voldoende olijfolie en vrede,

wijntak voor wijn en vreugde

en rozemarijn voor een goeie gezondheid en kracht.

Dit is een heel oude traditie die in de dorpen nog in stand wordt gehouden.

Aan de werkende mensen en diegenen die in de stad wonen wordt ook gedacht want de camponesas die hun eigen groenten en fruit verkopen op de markt, brengen vandaag zulke boeketjes mee.

Vorig jaar kocht ik een boeketje omdat ik toen met een groep de markt van Caldas da Rainha bezocht,

Dit jaar ben ik vrij en ga dus zelf mijn “geluksboeketje” plukken

Die angst herinnert zich iedereen.

De kinderen van toen herinneren zich “overal waren militairen en waren controles”.

Allen herinneren zich de armoede. De jongelui van toen herinneren zich de censuur: geen Coca Cola, geen Beatles of andere “gevaarlijke/buitenlandse” muziek, geen Jorge Amado of andere “gevaarlijke” literatuur, geen buitenlandse films, geen enkele berichtgeving over het buitenland , vier jaar militaire dienst en de angst om mee te moeten gaan vechten in de kolonien, enzoverder…

Ik sprak met 40 ers en 50ers die nu werken als apotheker, leraar, bankbediende, hotelier, verkoper of kunstenaar en allemaal herinneren zich ook de grande alegria/grote vreugde wanneer de revolutie rechtstreeks op de radio werd uitgezonden, de opmars naar Lissabon en de inname van luchthaven en ministeries en de overgave van de regeerders.

Wat een enorme opluchting dat ze van dit beknellende en angst aanjagende regime bevrijd warden!

Alle mensen vierden samen op straat en een week later werd dit feest nog eens spontaan herhaald op de 1e mei toen voor het eerst het feest van de arbeiders werd gevierd.

Salazar, professor economie aan de universiteit van Coimbra, werd gevraagd om minister van financieen te worden …Hij heeft er Portugal weer bovenop geholpen: schulden afgelost, wegen, havens, vliegvelden en stuwdammen gebouwd, industrie, landbouw,woningbouw en medische verzorging werden bevorderd.

Hij was minister-president van 1932 tot aan zijn ziekte in 1968.

Salazar was een vrijgezel, onkreukbaar eerlijk, onbaatzuchtig, maar…kortzichtig!

Er waren veel grieven tegen hem o.a. over

het beperkte kiesrecht, het dom houden van de bevolking, de sociale achterstanden, de lage levens-standaard, lees: de miserabele armoede, handel en industrie waren in handen van enkele rijke families,

de geringe persvrijheid, de censuur en de politieke gevangenen.

In het fort van Peniche hebben 63 000 gevangenen, tegenstanders van het fascistische regime, gezeten. Het fort is nu museum van dit regime en van de anjerrevolutie.

Het land was erg geisoleerd en de buitenlandse politiek was gericht op het behoud van de Afrikaanse en Aziatische kolonies en dat behoud kon enkel door voortdurende oorlogen waarbij heel veel jongeren verplicht werden mee te gaan vechten .Daarom ook vluchtten er velen het land uit…

Salazar werd gesteund door leger, kerk en bourgeosie

doch was een nachtmerrie voor de arme en in angst levende bevolking.

In 1968 werd Salazar opgevolgd door Caetano die in dezelfde geest regeerde.

Een crisis bij de jongeren aan de universiteit, nog meer politiek gevangenen en een politiek boek agiteerden de publieke opinie.

In 1973 was er een 1e vergadering tot staatsgreep in Obidos,

Op 16 maart 1974 werd door linkse legerofficiers vanuit het militiair kwartier van Caldas da Rainha een poging ondernomen om de regering tot val te brengen.

Om 4u sochtends op de 25e april werd het lied “Grandola Vila Morena” op de radio uitgezonden, wat het sein was voor de inval van de troepen in Lissabon.

Binnen de 18 uur viel de regering zonder bloedvergieten: de bevolking stak een rode anjer in de geweerloop van iedere soldaat, vandaar de naaam ANJER revolutie.

Er was een enorme vreugde en een heel grote solidariteit.

Een 1e taak was de de-kolonisatie: Guinea werd onafhankelijk in 1974, de Kaap Verdische eilanden, Angola, Mozambique, São Tomé en Principe in 1975.

Een 2e taak was vrije verkiezingen organizeren: 92% van de bevolking kwam op en koos voor de socialist Mario Soares, die ex politiek gevangene geweest was onder Salazar, in Peniche!

De herdenking van de Anjerrevolutie is nog steeds een heel emotioneel gebeuren

waarbij iedereen het lied “Grandola Vila Morena” meezingt.